ഇപ്പോൾ ഇന്ത്യയിൽ നടപ്പിലാക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ പേർസണൽ ഡാറ്റാ പ്രൊട്ടക്ഷൻ (DPDP) നിയമം കേട്ടിട്ടുണ്ടാവാം. വലിയ കമ്പനികളും ആപ്പുകളും ഇനി നമ്മുടെ ഡാറ്റ എങ്ങനെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതിന് കർശന നിയന്ത്രണമാണിത്. പക്ഷേ, നമ്മളെന്ന സാധാരണ യൂസേഴ്സിന് ഇത് ശരിക്കും എന്താണ് മാറ്റം വരുത്തുന്നത്?
മുൻപ് നമ്മൾ ഒരു ആപ്പിൽ സൈൻ അപ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ “Allow All Permissions” എന്ന് കണ്ടാൽ വിചാരിക്കാതെ അക്സെപ്റ്റ് അമർത്തിയിരുന്നു. ലൊക്കേഷൻ, ഫോട്ടോസ്, കോൺടാക്ട് തുടങ്ങി മൈക്രോഫോൺ വരെ എടുക്കുന്ന ആപ്പുകൾ ഉണ്ട്. ഇപ്പോൾ പുതുകാല നിയമപ്രകാരം ആ പെർമിഷൻ എല്ലാം എടുത്താൽ “അത് എന്തിനാണ് വേണ്ടത്?” എന്ന് നിർബന്ധമായും ആപ്പ് വ്യക്തമാക്കണം.
ഒരിക്കൽ പെർമിഷൻ കൊടുത്താൽ അത് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ഉപയോഗിക്കാനാകില്ല. ഉപഭോക്താവ് ഇഷ്ടപ്പെട്ട സമയത്ത് “Delete my data” അല്ലെങ്കിൽ “Stop tracking” എന്നു പറഞ്ഞാൽ, കമ്പനികൾ നിയമപരമായി അത് ഉടനെ പ്രായോഗികമാക്കണം. ഇവിടെ നിന്ന് വലിയ മാറ്റം വരുന്നത് പ്രൈവസി നിയന്ത്രണം ഇനി ഫസ്റ്റ് ടൈം ആയി യൂസര്സിന്റെ കൈക്കാണ് മാറുന്നത്.
മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയ വസ്തുത — “dark patterns” എന്ന് പറയുന്ന ട്രിക്ക് മാർക്കറ്റിംഗ് തന്ത്രങ്ങളെ കർശനമായി നിയന്ത്രിക്കും. ഉദാഹരണത്തിന് —
✔ “No” button ഒളിപ്പിക്കുക, “Yes” മാത്രം വലിയതാക്കി കാണിക്കുക
✔ Unsubscribe ചെയ്യാൻ എളുപ്പമാർഗം കാണിക്കാതിരിക്കുക
✔ Permission deny ചെയ്താൽ പലതവണ pop-up കാണിക്കുക
ഇതൊക്കെയും ഇനി നിയമവിരുദ്ധമാകുന്നു.
അതേസമയം, നമ്മൾ ഷെയർ ചെയ്യുന്ന ഡാറ്റ സെക്യൂർ ആണെന്ന് ഉറപ്പാക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം ഇനി ഫേസ്ബുക്ക്, ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം, ബാങ്കുകൾ, ഓൺലൈൻ ഷോപ്പുകൾ — എല്ലാവർക്കും കൂടുന്നു. ഡാറ്റ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്നതിൽ വൈകിപ്പോയാലും, ചോർന്നാലും, വലിയ പിഴയും ക്രിമിനൽ നടപടിയും വരും.
നിങ്ങൾ “Yes” പറഞ്ഞാൽ മാത്രമേ നിങ്ങളുടെ ഡാറ്റ ഉപയോഗിക്കാവൂ
നിങ്ങൾ “Enough” എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അതിന് full-stop ഇടേണ്ടത് legal ആയി.
എങ്കിലും ഉപയോക്താവായ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കേണ്ട ഒരു സത്യവുമുണ്ട് — ഈ നിയമം വന്നതുകൊണ്ട് ദുഖിതരാവുന്നത് ഡാറ്റ ദുരുപയോഗിക്കുന്ന കമ്പനികൾ മാത്രമല്ല, പ്രൈവസി വലുതായി കരുതുന്ന നമ്മൾ തന്നെയാണ് .
സർവ്വസാധാരണമായി പറഞ്ഞാൽ ഇനി മുതൽ “ഇന്റർനെറ്റിൽ ഒന്ന് ക്ലിക്ക് ചെയ്യുന്നുവെന്ന് മാത്രം മതി, നമ്മുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ ട്രാക്ക് ആകും” എന്ന ഭയം കുറയുന്നു.
