കേരളത്തിലെ റോഡുകളിൽ ദിനംപ്രതി ഉയരുന്ന അപകടങ്ങളുടെ എണ്ണം വെറും കണക്കുകൾ അല്ല , ഒരു ഭീഷണിയാണ്. രാവിലെ പത്രം തുറക്കുന്നത് മുതൽ രാത്രിയിൽ മൊബൈൽ നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ വരെ വാഹനാപകടങ്ങളുടെ മരണങ്ങളും ഗുരുതര പരിക്കുകളും സാധാരണവാർത്തയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. പോലീസിന്റെ കണക്കുകൾ പ്രകാരം ദിവസേന ശരാശരി 12 മുതൽ 14 വരെ പേർ മരണപ്പെടുമ്പോൾ, അതിലും ഭീതിജനകമായത് നൂറുകണക്കിന് പേർ ഗുരുതരമായി പരിക്കേറ്റ് ശാശ്വത വൈകല്യത്തിലേക്ക് തള്ളപ്പെടുന്ന യാഥാർത്ഥ്യമാണ്.
അപകടങ്ങളുടെ പ്രധാന കാരണം വെറും അതിവേഗമല്ല മാറാത്ത മനോഭാവമാണ്. യുവാക്കൾക്കിടയിലുള്ള സ്റ്റണ്ട് വീഡിയോകളുടെ ആകർഷണം, “ഞാൻ കൈകാര്യം ചെയ്യും” എന്ന അമിത ആത്മവിശ്വാസം, മദ്യപിച്ച് വാഹനം ഓടിക്കുന്നതിനുള്ള അനായാസ ധൈര്യം, വാഹനമോടിക്കുന്നതിനിടെ മൊബൈൽ ഫോൺ നോക്കി സ്ക്രോൾ ചെയ്യുന്ന രീതി — എല്ലാം ജീവൻ തൂക്കിലേറ്റുന്ന രീതിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ഇവയ്ക്കൊപ്പം, മഴ കഴിഞ്ഞ് പൊത്തോളങ്ങളുമായി രൂപം തെറ്റിയ റോഡുകൾ, രാത്രി റോഡ് ലൈറ്റിംഗ് ഇല്ലാത്ത നിഴലുകൾ, മുന്നിൽ വരുന്ന വാഹനത്തിന്റെ ഹൈബീം വഴികൾ എന്നിവ അതിജീവനാകാത്ത സുരക്ഷ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഈ അപകടങ്ങളുടെ ദൃശ്യഭാഗം മാത്രമാണ് പൊതുജനം കാണുന്നത് പക്ഷേ യഥാർത്ഥ ദുരന്തം വാർത്തകൾ അവസാനിച്ചതിന് ശേഷമാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്. ഒരേ ഒരു അപകടം ഒരു വീട്ടിലെ പ്രധാന വരുമാനസ്രോതസിനെ ശാശ്വതമായി അപ്രത്യക്ഷമാക്കുകയും, കുട്ടികളുടെ പഠനം മധ്യേ തകർക്കുകയും, ഭക്ഷണത്തിനുപോലും മതി വരാത്ത കടബാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പലർക്കും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെങ്കിലും ജീവിതം മുഴുവൻ കിടപ്പിൽ കഴിയേണ്ട അവസ്ഥ, അസ്ഥി/മസ്തിഷ്ക പരിക്ക്, കൊല്ലംതോറും റിഹാബിലിറ്റേഷൻ ചികിത്സ — ഇവയെല്ലാം “അപകടം” എന്ന വാക്കിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭാരം സമൂഹം കാണാൻ തയ്യാറാവാത്ത ഒരു ദുരന്തമാണ്.
നിയമങ്ങൾ ശക്തമാക്കാനുളള ശ്രമങ്ങൾ നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു — AI surveillance, ഓട്ടോ-ചലാൻ, പിഴ ഇരട്ടിയാക്കിയ നടപടി എന്നിവ ഒന്നുമല്ലാതെ. പക്ഷേ മലയാള സമൂഹത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രശ്നം “പിഴ പിടിക്കപ്പെടുമോ ഇല്ലയോ” എന്ന കണക്കുകൂട്ടലാണ് — “ജീവൻ വിലപ്പെട്ടതാണ്” എന്ന തിരിച്ചറിവല്ല. ഹെൽമറ്റ് ധരിക്കാത്തവരോട് ചിരിക്കാനാണ് നാം പഠിച്ചത്, ശ്രദ്ധയില്പ്പെടുത്താൻ അല്ല. ഒരു കാർ മുഴുവൻ സീറ്റിലും സീറ്റ് ബെൽറ്റ് നിയമം അറിഞ്ഞിട്ടും “പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ഒക്കെ വേണമെന്നില്ല” എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്ന അമ്മയെയും അച്ഛനെയും നാം ഇനിയും കാണുന്നു.
മാറ്റം തുടങ്ങേണ്ടത് ഇത്തരത്തിലുള്ള ഗ്രൗണ്ട് റിയാലിറ്റിയിൽ നിന്നാണ്. വിദ്യാർത്ഥികളിൽ തന്നെ റോഡ് സുരക്ഷാ ബോധവൽക്കരണം സിലബസിലാക്കണം. മദ്യ പരിശോധന ഒരിക്കൽക്കൊന്ന് ചെയ്യുന്നുണ്ടെന്ന ഭ്രമമല്ല, യഥാർത്ഥത്തിൽ “24×7 നിങ്ങൾ നിരീക്ഷണത്തിലാണ്” എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ സമൂഹം ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടതുണ്ട്. വാഹനമോടിക്കുന്നത് ലൈസൻസ് ഉള്ളതിനാലാണ് എന്നല്ല — ആ വാഹനത്തിൽ ഇരിക്കുന്ന ഓരോ ജീവനും state-ന്റെ വളർച്ചയും ഭാവിയും ആണെന്ന ബോധമില്ലാതെ നിയമം കർശനമാകുന്നത് മാത്രം പോര.
റോഡ് സുരക്ഷയെ പോലീസ്–ഡ്രൈവർ കരാറായി കാണുന്ന സമീപനം ഉപേക്ഷിക്കേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞു. അപകടം നടന്ന സ്ഥലത്തേക്കല്ല — അതിനപ്പുറം തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളിലേക്കാണ് നമ്മുടെ ചിന്ത എത്തിക്കേണ്ടത്.
ഒരു റോഡ് അപകടം, ഒരു വാർത്തയല്ല. ഒരു ജാഗ്രതാ മുന്നറിയിപ്പ്. അത് കേൾക്കാതെ പോകുന്ന ഓരോ മിനിറ്റും — മറ്റൊരിടത്ത് മറ്റൊരു ജീവനിന്റെ ടിക്കിംഗ് കൗണ്ട്ഡൗൺ തന്നെയാണ്.
